ไม่รู้ทำไมเราต้องแคร์นัก
กับการที่จะต้องมีผลลัพท์ดีๆไว้บอกใครสักคน
ที่เอ่ยถามด้วยความกระเหี่ยน กระหือรือ ริษยาต่อผลลัพท์จากปากเรา
ทั้งๆที่คนเหล่านั้นไม่เคยรับรู้ด้วยซ้ำ ว่าระหว่างทางเราเดินผ่านอะไรมาบ้าง

เราเหยียบทับอะไรมาบ้าง เรากระโดดข้ามอะไรมาได้บ้าง
อะไรที่ทิ่มตำและทำให้เราเจ็บปวดบ้าง
เรามีทั้งลำบากและสบาย มีทั้งสุขและทุกข์ แต่นั่นไม่มีผลอะไรกับคนอื่
เค้าไม่สนใจว่าเราไปถึงปลายทางได้ด้วยวิธีไหน ?
สนใจแค่ว่าเราไปถึงที่หมายหรือตายกลางทาง...เท่านั้นเอง

ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย...

แต่"ระหว่างทาง"นี่แหล่ะ ที่คุณจะเก็บเกี่ยวสิ่งที่มีคุณค่าให้กับตัวคุณเอง
เพราะสิ่งเหล่านี้มันมีค่าและเป็นบทเรียนให้กับตัวคุณแต่เพียงผู้เดียว
ไม่มีใครสนใจมันสักนิด

อย่าไปแคร์...กับคนที่ผิดหวังจากผลลัพท์ของคุณ
เพราะคนพวกนั้นไม่มีส่วนร่วมรับรู้ "ระหว่าง" กับคุณแม้แต่น้อย
ว่าคุณเจออ
ะไรมาบ้าง? แต่ครอบครัวของคุณต่างหาก
..
.ที่ร่วมทุกข์ ร่วมสุขกับคุณ
...ปลอบใจและเติมพลังให้ ยามที่คุณท้อถอย
...ยิ้มให้และพร้อมฉุดดึงในวันที่ล้มไม่เป็นท่า
...เช็ดน้ำตา ในยามที่ทุกอย่างพังทะลาย
นี่ต่างหากคือคนที่คุณควรแคร์...มากที่สุด

 

 



.
.
.


สักกี่คนที่สนใจ "ระหว่างทาง"...ที่คุณเดินมา???

Comment

Comment:

Tweet

จริงด้วยหว่ะ พี่เอสสสสส

sad smile sad smile

#3 By Ploysirin on 2010-01-14 12:45

อย่าไปแคร์คนที่เค้าไม่แคร์เรา!

#2 By eskimo on 2010-01-14 12:43


ข้าพเจ้าว่าเป็นบทความที่ให้ข้อคิดมากมายขอรับ
Hot! Hot! Hot!

#1 By ฅนข้างถนน on 2010-01-14 01:21